Heb je je kinderen ooit verteld dat ze voor jou op de eerste plaats komen ? Denk je dat ze het niet horen wanneer jullie ruzie maken ? Heb je het uitgesteld om ze te vertellen dat jullie uit elkaar gaan ? In La Dispute van Mohamed El Khatib confronteren kinderen ouders met pijnlijke vragen . Ze gaan allemaal over hetzelfde onderwerp : echtscheidingen. Het is een aangrijpende voorstelling waarbij veel ouders in de zaal even moeten slikken.
Een platform van grote speelgoedblokken vormt het decor. Op een muur van witte steentjes wordt een filmpje geprojecteerd. Een meisje vertelt waarom ze vandaag niet kon meespelen in de show. Haar ouders zijn gescheiden. Vervolgens komt een groep van zes kinderen op. Direct wordt het publiek gebombardeerd met emotionele vragen waarop het perfecte antwoord helaas niet bestaat.
De jonge acteurs delen verhalen over de breuk van hun ouders met elkaar alsof het de eenvoudigste zaak ter wereld is. Mopjes worden gemaakt terwijl een meisje vertelt hoe ze haar vader nooit heeft gekend. Ze gaat er luchtig over en stuurt een opsporingsbericht uit inclusief robotfoto in de hoop hem op een dag te vinden. Het publiek is duidelijk geëmotioneerd, maar de humoristische invalshoek van de show maakt dat de sfeer niet te zwaar wordt.
Doorspekt met videofragmenten zorgt de show ervoor dat het geen eentonig gebeuren wordt. Verschillende kinderen komen in beeld terwijl ze delen welke ouder ze liever hebben, welk huis ze het mooist vinden en of ze hopen dat hun ouders ooit terug bij elkaar komen. Hartverscheurende verhalen vertellen ze alsof ze praten over het weer of een favoriet kinderprogramma.
Levensgrote playmobilpoppen doen dienst als de ouders. Ze staan elk aan de andere kant van een brug gebouwd uit legoblokken. Mama woont aan de ene kant van de brug, papa aan de andere. Ze willen elkaar niet zien dus zetten ze hun dochter af aan hun eigen kant. Een klein popje wandelt traag de brug af. Het is een eenzame tocht en de jonge actrice krijgt het even moeilijk.
La Dispute brengt een moeilijk thema op een luchtige manier. Negenjarigen praten als volwassenen over de breuk van mama en papa, wat een vervreemdend gevoel geeft. De droge vertelwijze heeft een komisch effect : aan grappige oneliners geen gebrek.Toch kan tijdens het applaus een van de spelertjes zijn tranen niet bedwingen. Eén van zijn vriendjes staart levensloos in het publiek. Vinden zij het wel leuk om elke avond opnieuw dit trauma te herbeleven ? Of was het maken van deze show juist een goede manier om het te verwerken ? Hoe dan ook, de voorstelling zet ons aan het denken en geeft volgende boodschap : Kinderen merken meer dan je denkt.
Louise Hinnekint
scenenews.news.blog 